کارخانه‌های نوکیا(NOKIA) و زیمنس(SIEMENS) پذیرفته‌اند که دستگاه‌های پیشرفته شنود مکالمات تلفن همراه و کنترل پیامک را به دولت ایران فروخته‌اند. وقتی این دو کارخانه می‌توانند برای جذب سود هر چه بیشتر، به راحتی مکالمات ما را از حالت خصوصی خارج کنند، ما ایرانی‌ها هم می‌توانیم با تحریم گوشی‌های این دو کارخانه و همچنین با تحریم سایر اقلام تولیدی زیمنس در برابر این دو هیولای سوداندوز بایستیم.
ادعای آنتن‌دهی خوب نوکیا در ایران در قیاس با گوشی‌های سایر کارخانه‌ها مدت‌هاست اعتبار خود را از دست داده و اکنون گوشی‌های سایر کارخانه‌ها با امکانات و قدرت دست کم برابر در دسترس همه ایرانی‌ها قرار دارد. زیمنس نیز در ایران رقبای قدرتمندی دارد که در رقابت با محصولات این کارخانه همواره شانس انتخاب شدن توسط ایرانی‌ها را به دست آورده‌اند.
ما با نخریدن محصولات این دو کارخانه چیزی را از دست نخواهیم داد؛ در عوض این نوکیا و زیمنس هستند که به دلیل تلاش‌شان برای سوداندوزی غیراخلاقی، پس از این با کاهش بازار خود در ایران روبرو خواهند شد.

فقط می‌دونم که کلی حرف دارم واسه نوشتن؛ کلی حرف که تا به حال اینهمه رو هم تلنبار نشده بودن؛ کلی حرف که تا به حال اینهمه حسرت واسه نوشته شدن نکشیده بودن...

شلوارم رو که پوشیدم حس کردم رفتم توی توبره! کمرش یه چن سانتی بزرگتر شده بود!

آدما رو نباید تحقیر کرد؛ اگه هم می‌کنید یه جوری بکنید که برسه به مغز استخونشون؛ بله! دقیقا اینجوری!

ضرورتی است تاریخی. باید مطالبی نوشته شود در ضرورت لزوم استفاده از کرم‌های ضد آفتاب و اهمیت حفظ طراوت پوست. باید مطالب روشنگرانه‌ای تهیه کرد در اهمیت استفاده از گوشت و سبزی‌های تازه در غذای روزانه و تاثیر آنها بر زیبایی. باید چند نفری از پژهشگران در مورد دستگاه‌های کوچک‌کننده بینی یادداشت بنویسند. قرص‌های ترک اعتیاد هم مهم هستند و باید مدام در مورد نحوه تشخیص داروهای با کیفیت از اقلام بی‌کیفیت مطالب روشنگرانه در رسانه‌ها منتشر شود. نحوه پخت غذا هم از مقوله‌های مهمی است که روزنامه‌ها و وبلاگ‌ها باید زیاد به آن پرداخت کنند. مثلا آیا پخت سیب‌زمینی همراه نخود از نظر ارزش غذایی، تاثیر منفی یا مثبت دارد یا موردی است علی‌السویه. از دیگر موارد مهم برای رسانه‌ها، اعم از فراگیر یا کم مخاطب، مساله آموزش آداب رانندگی است. نحوه تزیین اتاق خواب یا اتاق کودک نیز موردی است که انجام صحیح آن بدون مشاوره با روانشناسان خبره امکان پذیر نیست. ضرورت تبسم کردن، نحوه برداشتن قاشق و چنگال در میهمانی‌ها و اهمیت هماهنگی رنگ کمربند با رنگ جوراب هم موردی است که ارزش اجتماعی افراد را ارتقا می‌دهد و مواردی از این دست باید جزو سرفصل‌های اصلی هر رسانه مردمی باشد. اینها نمونه‌هایی از ضروت‌های تاریخی‌ای بودند که به عرض رسید.
زیاد بهم فحش ندید! نوشتم تا فقط نوشته باشم در این روزهای پر از غصه و کلافگی و اضطراب.

آقای دانشجو، از مسوولان برگزاری انتخابات در وزارت کشور ـ عنوان دقیق مسوولیت‌شان را فراموش کردم ـ در گفتگو با یکی از شبکه‌ها ـ به گمانم شبکه خبر بود ـ در پاسخ به درخواست محسن رضایی گفت که وزارت کشور نمی‌تواند آرای انتخاباتی به تفکیک صندوق‌های اخذ رای را اعلام کند. شنیدن این نکته باعث تعجبم شد.

اول اینکه آرای کل، نتیجه جمع آرای تک ـ تک صندوق‌هاست. چرا وزارت کشور تا به امروز از ارائه نتایج شمارش آرای تک ـ تک صندوق‌ها به کاندیداهای معترض خودداری کرده؟ مگر نه اینکه جمع آرای تمام صندوق‌ها منجر به نتیجه اعلامی شده است؟ ایشان گفته‌اند وزارت کشور نتایج صندوق به صندوق را در اختیار کاندیداها قرار نخواهد داد. به نظر می‌رسد اتفاقا وزارت کشور باید حتی در صورت نبود اعتراض، آرای تفکیک شده بر حسب صندوق‌ها را به اطلاع کاندیداها برساند تا دست کم آنها بتوانند جایگاه خود را در محله‌های متفاوت و روستاهای کشور شناسایی کنند. بدیهی است نتایج صندوق‌ها پس از جمع شدن، نتیجه کل را می‌سازند. این نتایج حتی بدون درخواست خاصی نیز بایستی به عنوان اطلاعات غیرمحرمانه در اختیار متقاضیان ـ حتی غیرکاندیداهای علاقمند یا پژوهشگرـ قرار می‌گرفت.

از دیگر سو از کاندیداهای معترض خواسته شده تا اعتراض خود به صندوق‌هایی را که معتقدند در آنها تخلفی صورت گرفته اعلام کنند. آیا نه اینکه کاندیدا ابتدا باید نتیجه شمارش آرا به تفکیک صندوق‌ها را در دست داشته باشد تا بتواند صندوقی که لازم است آرای آن بازشماری شود را اعلام کند؟

اعلام نتیجه صندوق به صندوق آرا، که این نتایج در فرمانداری هر شهر نیز موجود است، و انطباق آن با صورتجلسه تنظیمی توسط ناظران کاندیداها در سر آن صندوق‌ها در روز رای‌گیری، امکان تقویت شبهه‌ها را از بین خواهد برد.

از علیرضا پرسیدم فرزانه و رضا چه اسمی برای دخترشان انتخاب کرده‌اند
گفت: بهار
قطره‌ای در چشمم موج برداشت...

دیروز مزارع گندم را دیدم در جاده اردبیل ـ سراب
مزارع گندم سراب؛‌ عین مخمل؛ سبز         تعبیر تکراری‌ای است 
و تماشای دره‌ای با معجزه‌ای از نور در میان ابرها

۲۳ خرداد جمعا ۳۰ اتومبیل هم نمی‌شدند که داشتند با تصویر محمود احمدی‌نژاد در خیابان‌های اردبیل حرکت می‌کردند و بوق می‌زدند و عکس‌ها را رو به مردم تکان می‌دادند و پرچمی هم روی اتومبیل‌های‌شان چسبانده بودند یا پرچمی را از پنجره اتومبیل رو به بیرون تکان می‌دادند. جشن مردمی بود، اما من که ندیدم کسی از پیاده‌رو برای‌شان دست تکان بدهد. حتی خیلی‌ها صورت‌شان را برمی‌گرداندند به سوی مغازه‌ها. از توی اتومبیل‌ها صدای فریاد می‌آمد: «احمدی، احمدی» و مردم در پیاده‌رو منگ بودند؛ پیاده‌رویی که روز چهارشنبه روی شیشه بیشتر مغازه‌های آن تصویر میرحسین موسوی دیده می‌شد. یکبار هم مردی میانسال سر از پنجره اتومبیل بیرون آورد و رو به مردمی که در پیاده‌رو راه می‌رفتند و به بوق و فریاد آنها اعتنا نمی‌کردند با صدای بلند گفت: «تسلیت می‌گم! تسلیت!» و خندید و رفت...