شهرام شیدایی، شاعر، داستان‌نویس و مترجم دیگر درد نمی‌کشد. او از بیست‌وسوم بهمن ۸۷ تا ساعت ۱۴:۲۰ دوم آذرماه ۸۸، بر اثر ابتلا به سرطان مری، روزهای پردردی را گذراند و در ۴۲ سالگی در تهران از دنیا رفت. پیکرش چهارم آذر در کرج تشییع و در بهشت سکینه این شهر به خاک سپرده خواهد شد.
 
شعر زیر یکی از آثار اوست که سال ۷۳، در نخستین دفتر اشعارش، آتشی برای آتش دیگر، به چاپ رسیده.

در این اتاق

می‌ترسم شعرهایی را که زیرِ خاک خواهم گفت
                        نتوانم برای کسی بخوانم.
من عجله دارم
و عجیب است که بسیار آرامم.
کسی که سرِ قبرم می‌آید
                   و می‌پذیرد که مُرده‌ام
                      مرا در خویش کشته است.

خواب‌های آینده‌ام را دیده‌ام
           سال‌هایِ‌ بعدی‌ام را زیسته‌ام
     و این اضافه‌گی آزارم می‌دهد.
            کاش این‌همه عجله نمی‌داشتم
                    دستِ‌کم آن‌وقت مثلِ همه
                                    در زمان می‌گنجیدم
  و با دوست و شهر و زمین کنار می‌آمدم.
این‌همه بر در کوبیدن بیهوده است
              درها را باز نمی‌کنند
نه کسی می‌بیند تو را
                     و نه صدایت را می‌شنوند
عجله کرده‌ام
        و آن‌قدر جلو رفته‌ام
             که نمی‌پذیرند زنده باشم.
در این اتاق، زیرِ‌ خاکم
                            و می‌نویسم.
           از مرگ هرگز نمی‌ترسم
                چون یقین دارم که نمی‌توانم مُرده‌ای باشم
چه‌گونه ممکن است که بگویند تمام شده
                            دیگر نمی‌توانی برگردی
این برایم مثلِ شوخی‌ای‌ست که با همه دست می‌دهد
             و من دست‌هایم را قایم می‌کنم
حقیقتی که با آدم شوخی می‌کند
                      کاملاً مشکوک است.
من مرگ را به زند‌گی آورده‌ام
                   و از آن بیرون بُرده‌ام
     و عجیب است که هر شب بیرون می‌آیم
                    و بر سنگِ قبرم شعری تازه می‌نویسم
                                         و دوباره می‌خوابم
           و از این‌که روز را در میان‌ِ شماها هستم
                         در خانه با مادرم
                             و سرِ کار با همکارانم
                                     شگفت‌زده می‌شوم.

درِ کودکی‌ام باز مانده.
           و زمان چون نتوانست گمم کند
                     از جوان‌ِ بیست‌و‌هفت ساله‌ی من بیرون رفت
           کودکی‌ام با بیست‌و‌هفت سالگی‌ام حرف می‌زند:
                        ــ امروز اولین روز بود که به مدرسه رفتم
بیست‌وهفت سالگی‌ام چشمان‌ِ برق‌زده‌اش را می‌بوسد
          ــ راهِ خانه تا مدرسه را می‌پرستم.
کودکم به عکس‌های بیست‌وهفت سالگی‌اش نگاه می‌کند
        و نمی‌دانم که چه درمی‌یابد
              که چند شب پُشتِ سرِ هم
                         در خواب فریاد می‌کشد.
باید نمی‌گذاشتم داستان‌ِ‌ بلندی را که نوشته‌ام بخواند
      باید نمی‌گذاشتم به عکس‌های آینده‌اش نگاه کند.
من عجله دارم
           چه در گذشته چه در آینده.

سنگِ روی سینه‌ام بی‌تابی می‌کند
           حتماً
                شعری نوشته‌ام.

۷۳/۱۱/۳