شرایط زندگی و مناسبات حاکم بر جامعه مدام در حال تغییر است. ۵۰ سال پیش در شهر من مردم با شیشه نفت می‌خریدند. یعنی فروشندگان نفت داخل بطری‌هایی که سر آنها نخ بسته شده بود نفت مورد نیاز مردم را می‌ريختند و می‌فروختند و در همان حال افراد ثروتمندی که به دلیل تمکن مالی‌شان انگشت‌نما بودند، نفت را داخل حلبی‌های روغن می‌خریدند که در آن روزگار خود نشانی از ثروت خریدار بوده است: «وضعشون خيلی خوبه دارن با حلبی نفت می‌خرن...»(شنيده‌هايم از افراد مسن). اکنون شرایط عوض شده، اما گاه كسانی با يادآوری گذشته، مردم را به كاستن مطالبات‌شان فرا می‌خوانند. اين عده خطاب به مردم می‌گويند: «يادتان رفته ۵۰ سال پيش چه شرايطی بود، حال به جای اينكه شكر اين وضعيت را به جا بياوريد داريد اعتراض می‌كنيد...؟».      
    ايجاد امكانات جديد كه سبب راحتی و رفاه می‌شود، يا افزايش امنيت را دربر دارد، به محض خلق شدن بايد قابل استفاده عموم باشد. وجود اين امكانات در جامعه برای عده ای متمكن، در دوران رشد آگاهی، اعتراض فقيرترها را در پی خواهد داشت. پاسخ اعتراض آنها لغو تبعيض و عام كردن دستاوردهای بشری است، نه يادآوری گذشته و متهم كردن ايشان به پرتوقعی و ناسپاسی. گسترش امكانات رفاهی لطف حكومت نيست كه ما به عنوان شهروند منت‌دار ايجاد آنها باشيم و شكرگزاری كنيم، بلكه بديهی‌ترين وظيفه حكومت است. ارتقا سطح امكانات نيز لازمه كشورداری است و مقايسه اكنون با ۵۰ سال پيش با نيت نفی هزارباره حكومت شاه و اثبات هزارباره ج.ا. تكيه بر هيچ بينش علمی ای ندارد.   
   

اين متن پايان نيافته است و ادامه آن را بعد با مثالهايی كه به زودی بازارشان گرم خواهد شد، پی خواهم گرفت...