سطرهای زیر را از کتاب «فیه ما فیه» مولانا عینا تایپ کرده ام. به نظر شما اگر روزنامه ای همین مطلب را به زبان امروزی در قالب مقاله ای چاپ کند آیا به ضدیت با طرح های ضربتی ارتقا حجاب متهم نخواهد شد؟
     ...زن چه باشد؟ عالَم چه باشد؟ اگر گویی و اگر نگویی، او خود همان است و کار خود نخواهد رها کردن ــ بل که به گفتن اثر نکند و بتر شود. مثلا نانی را بگیر، زیر بغل کن و از مردم منع می کن و می گو که: «البته این را به کس نخواهم دادن. چه جایِ دادن؟ــ که نخواهم نمودن.» اگرچه آن بر درها افتاده است و سگان نمی خورند، از بسیاری نان و ارزانی، اما چون چنین منع آغاز کردی، همه خلق رغبت کنند و در بند آن نان گردند و در شفاعت و شناعت آیند که «البته خواهیم که آن نان را که منع می کنی و پنهان می کنی، ببینیم.» علی الخصوص که آن نان را سالی در آستین کنی و مبالغه و تاکید می کنی در نادادن و نانمودن، رغبتشان در آن نان از حد بگذرد ــ که الانسانُ حریصُ علی ما مُنعَ.
      هر چند که زن را امر کنی که «پنهان شو»، او را دغدغه خود را نمودن بیشتر شود و خلق را از نهان شدن او، رغبت به آن زن بیش گردد. پس تو نشسته ای و رغبت را از دو طرف زیادت می کنی و می پنداری که اصلاح می کنی؟ آن خود عین فساد است. اگر او را گوهری باشد که نخواهد فعل بد کند، اگر منع کنی و اگر نکنی، او بر آن طبع نیک خود و سرشت پاک خود خواهد رفتن. فارغ باش و تشویش مخور! و اگر به عکس این باشد، باز همچنان بر طریق خود خواهد رفتن. منع جز رغبت را افزون نمی کند./ فیه ما فیه/مولانا جلال الدین بلخی رومی/ ویراسته جعفر مدرس صادقی/ نشر مرکز/ چاپ هفتم/ ص:30