ما را ببخشید آقای شیدایی که نمی‌خواهیم شما را به‌جا بیاوریم؛ ما شاعرانی هستیم که نام‌مان هر روز در صفحه ادبی روزنامه‌ها چاپ می‌شود. در واقع اصلا وقت نمی‌کنیم شما را به‌جا بیاوریم؛ چراکه باید هر روز در روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های مملکت به پرسش‌های دشوار ادبی و فرهنگی پاسخ بدهیم؛ مثلا باید درباره آخرین کتابی که خوانده‌ایم یا درباره ویژگی‌های شعر دهه ۷۰ یا ۸۰ یادداشت بنویسیم و مصاحبه کنیم.  
طبیعی است از ما انتظار ندارید حرفی درباره شعر شما بزنیم؛ چراکه ما دوست نداریم عادت‌های ذهنی روزنامه‌خوان‌ها درباره شعر و شاعری به هم بخورد. ما دوست داریم همه، ما را شاعری بزرگ بدانند؛ حتی اگر هیچ یک از شعرهای ما را نخوانده‌ باشند و این چیزی است که شما با آن میانه‌ای نداشته‌اید. راستش را بخواهید ما از دست شما خیلی هم راضی هستیم؛ چون عقیده دارید شاعر باید به واسطه شعرش مطرح شود و روی باور خود نیز اصرار می‌ورزید. وجود چنین باوری در شاعری مثل شما، برای شهرت شاعری‌ِ ما خیلی هم مفید بوده؛ چراکه ما شیوه‌های مانور و تبلیغات را به خوبی می‌دانیم. البته برای ما بهتر بود که فردی با توانایی‌های ادبی شما هرگز به عرصه ادبی ایران گام نمی‌گذاشت.
ما حتی می‌توانیم با خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها درباره ضرورت اتحاد نویسندگان و شاعران مصاحبه کنیم و از نبود حمیت صنفی گلایه سر دهیم؛ اما یادتان باشد هیچ یک از این حرف‌ها و گلایه‌ها باعث نخواهد شد در موقعیت کنونی به یاری‌تان بیاییم؛ چرا که بازتاب رسانه‌ای حضور ما در جمع یاوران شما باعث خواهد شد چنین تصوری ایجاد شود که ما شما را به عنوان شاعر به رسمیت می‌شناسیم؛ در حالیکه ما در قلمرو شاعری خود اصلا مایل به ایجاد چنین تصوری نیستیم.
امضا: شاعران سرشناس